Story: Het is kanker, meneer of mevrouw. Niet meer te genezen.

Ik sta voor het stoplicht te wachten op een druk kruispunt. Mensen proberen snel over te steken terwijl het rood is, auto’s zoeven voorbij en fietsers ontwijken voetgangers die buiten de lijntjes van het voetpad lopen. Terwijl ik verveeld voor me uit zit te staren, zie ik hem voorbij flitsen. Een paar seconden kost het me, om een blik op te vangen van de kist in de lijkwagen. Hij is van hout, beschilderd met kinderlijke tekeningen in felle kleurtjes.

De auto was al een paar meter verder, stoplichten sprongen op groen en voetgangers staken gehaast over. De wereld ging weer door terwijl ik stil stond. Mijn gedachten gingen naar die kleurrijke tekeningen. Ik zag de kleine vingertjes voor me, een stift krampachtig vasthoudend om een laatste boodschap op de kist van een dierbare te schrijven.

Was het hun oma? Een neefje of nichtje? Misschien was het een vader, of een liefhebbende moeder, die daar in een kist lag. Waarom lag diegene daar? Wat zorgde ervoor dat deze jonge kinderen hun liefde voortaan moesten uiten door middel van stiften in plaats van een knuffel, een praatje of een zoen?

Ik dacht aan mijn oma, die er veel te vroeg voor stierf. Aan een oude kennis, die de strijd op had moeten geven. Mijn gedachten gingen uit naar de vader van een oud vriendinnetje, die het gevecht ook verloren had. Misschien had die oma, kennis of die vader in de kist ook wel verloren van die oppermachtige vijand. Misschien waren die kleurrijke tekeningen bedoeld voor iemand die aan kanker overleden was.

Overleden aan een ziekte waarvan niemand ooit had verwacht dat ‘ie hem zou krijgen. Want dat denken we allemaal, dat overkomt mij of mijn geliefden niet. Totdat een arts de verwoestende woorden uitspreekt, of je telefoon dreigend begint te rinkelen. “Het is kanker, meneer of mevrouw. Niet meer te genezen.” Je wereld, en dat van vele anderen, stort ineen.

Ieder uur van de dag worden er zulke telefoontjes gepleegd. Iedere minuut wordt de grond onder iemands voeten weggeslagen door de woorden van een dokter. Iedere keer opnieuw tekenen zulke kinderhandjes een zonnetje of een hartje op een nietszeggende kist.

Sommigen gaan ten strijde, anderen krijgen die kans niet eens meer. Sommige winnen, velen verliezen. Om uiteindelijk daar in die auto te belanden. Die zoevend langs de gehaaste voetgangers en niet oplettende automobilisten rijdt. Die automobilisten beseffen waarschijnlijk niet eens hoe gelukkig ze zijn om het feit dat het niet de handjes zijn van hun kinderen, die zo’n stift in een felle kleur vast moeten houden. Totdat zij ook zo’n telefoontje krijgen. Misschien, ooit.

Niemand verwacht dat hij het zal krijgen. Maar kanker, die onoverwinnelijke vijand, grijpt nog steeds om zich heen. Op zoek naar onschuldige slachtoffers, het leven van vele mensen verwoestend. En terwijl we nog steeds wachten op de dag dat hij eindelijk verslagen zal worden, zullen we denken aan onze moedige strijders. En aan de kinderen met hun fel gekleurde laatste boodschappen. Niet meer, kanker. Niet meer.

Love, Bente (2)

Advertenties

4 gedachtes over “Story: Het is kanker, meneer of mevrouw. Niet meer te genezen.

  1. Sofie zegt:

    Woow heftig
    Ik ben zelf ook eens het meisje geweest dat op zo’n kist getekend heeft. Daarbaast nog 2 mensen aan kanker en 2 aan andere ziekten verloren.
    Mijn gedachten gaat naar hen. Je raakt me, maar zeker wel op een mooie manier.
    Dankjewel.
    Liefs, Sofie ❤

  2. Lana zegt:

    Mooi verhaal, mijn nonkel heeft ook kanker en mijn familie heeft het er heel moeilijk meegehad maar nu genieten we van de laatste dagen met hem, hij heeft ons verboden te wenen :’)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s