Story: Een feestje was zo makkelijk nog niet

Ik kon dit niet. Het liefst rende ik zo hard mogelijk naar huis (laten we dat hard rennen trouwens maar vervangen door ongemakkelijk gestrompel, door de spierpijn was lopen überhaupt niet mogelijk). Enige probleem? Ik was al thuis. Al was het moeilijk om door de rotzooi enige herkenningspunten te zien.

De houten vloer werd bedekt door een meisje met Patrick van Spongebob als rolmodel, oftewel: zee-sterhouding. Op de wc werden selfies gemaakt terwijl de deur wagenwijd openstond. Het aanrecht plakte van de stroperige goedjes waar je kennelijk behoorlijk dronken van werd en de bank was de perfecte locatie voor een slaapfeestje.

Er was hier, in mijn eigen huis, een feest gaande. Een vreemd fenomeen waar ik totaal niet mee om kon gaan. Ik kwam wel eens op borrels, jawel. En héél af en toe was ik ook in de kroeg te vinden. Maar een feest op de plek waar ik normaal gesproken rondliep met een boek in de hand en een warrige knot op mijn hoofd? God no, dat was nieuw voor me. Maar ik hou wel van een uitdaging, en dus ging ik mee in het feestgespuis.

Ik schranste wat Picolini’s naar binnen, gilde vrolijk mee met Justin Biebers nieuwe nummer – no shame – en dronk mijn non-alcoholische drankje met een rietje. Wat een ongelofelijke klasse uitstraalt, moge dat duidelijk zijn. Dit ging me best prima af. Sterker nog, ik had er weliswaar plezier in!

Totdat er hard in mijn oor werd geschreeuwd. “OMG, JONGENS. HET IS OVERDUIDELIJK TIJD VOOR EEN DRANKSPEL. Fuck. Ik was zo goed op weg, een drankspel zou hoe dan ook roet in mijn picolini’s gooien. Terwijl ik me richting de deur van de gang begaf om me te verstoppen, werd er achter mij in koor geschreeuwd. “BEERPOOOOOOONG!!!!” Ik werd aan mijn arm mee gesleurd naar een tafel waar de bekertjes al klaar stonden. Ik kon er niet meer onderuit.

De naam van het spel was hooguit vreemd, want de plastic bekers waren voor de helft gevuld met rode wijn (of een goedje wat erop leek). Maar mijn feestvrienden hadden genade, en ik mocht – dank god – het spelletje meespelen met bekers gevuld met water in plaats van het vieze spul. Ik zocht mijn teammate op, deed een krijgersdansje en ging in de startblokken staan, pingpong balletje in de hand. Ik was hier goddome klaar voor.

2 minuten later liep het water in een straaltje langs mijn kin naar beneden, zo mijn blouse in. Ik voelde me tussen al deze strijders als Spongebob in het doetjescafé. Ik kon weliswaar dat balletje in een rechte lijn gooien – wat voor velen een onmogelijke handeling was – maar kon mezelf duidelijk verbeteren op het belangrijkste aspect van het spel: drinken.

Nee, terwijl de meeste meiden met gemak een half glas wijn naar binnen klokten, stond ik al te stuntelen met een glas water. Hoe dan?! Ik werd al kotsmisselijk van 3 glazen water achter elkaar, laat staan met wijn. Zo’n feest was zo makkelijk nog niet, en ik had respect voor de feestgangers. Dit ieder weekend moeten doen? No f*cking way. Geef mij maar gewoon dat boek en die hoge knot op mijn hoofd, dan vermaak ik me prima.

Love, Bente (2)

Advertenties

Een gedachte over “Story: Een feestje was zo makkelijk nog niet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s