Story: Hoogsensitiviteit, het is strontirritant

Godverdomme, dacht ik in mezelf. Niet weer. Ik was na een lange dag nét in alle rust een serie aan het kijken, toen een geluid zich aan me opdrong. Zware stemmen afkomstig van de televisie zoemden als een vervelende mug om me heen. Fuck, dit kon ik nu echt niet hebben. Een tijd lang probeerde ik het te negeren, maar de geluiden die afkomstig waren van de zolder leken als een uit de kluiten gewassen fanfare op me af te komen. Nog even, en ik gooide die rot televisie uit het raam.

Ik sloeg mijn laptop met een loeiharde klap dicht en stampte ermee naar beneden. Hier kon ik tenminste wél mijn favoriete serie binge-watchen zonder afgeleid te worden. Tien hele minuten ging het goed. Totdat ik ging letten op het ritmisch tikken van de voet van mijn moeder. Op en neer, op en neer. Tik, tik, tik, hoorde ik vervolgens in de hoek van de kamer. Het was mijn zus die een hele bijbel leek te typen op haar computer. Ergens op de bovenverdieping hoorde ik de zware stem van mijn vader, diep in gesprek met een collega aan de telefoon. Mijn serie? Daar had ik inmiddels geen oog meer voor.

“Aaaaaagh!” Met een oerkreet stond ik op, mijn laptop achterlatend en op de vlucht naar een plek waar het wél stil was. “Ik kan hier net eens rustig mijn serie kijken, stelletje debielen!” Schreeuwde ik erachteraan terwijl ik de tussendeur met en klap dichtsloeg. Mijn moeder en zus keken niet op of om. “Ach, onze uiting van leven maakt vast weer te veel geluid voor Bente,” hoorde ik mijn moeder nog zachtjes zeggen tegen mijn zus. “IK HOOR JE WEL, MAM!”

Ik ben hoogsensitief. Je kent het wel, het is de nieuwste trend op het gebied van de ‘aandoeningen’. Een begrip waarmee je dood wordt gegooid op het internet en dat inmiddels een punt van discussie is geworden. Is het een gekke kronkel in de hersenen, of een doodnormale eigenschap die je maakt tot wie je bent? Persoonlijk ben ik voorstander van die laatste theorie, maar god wat was het hebben van deze eigenzinnige eigenschap een partij ingewikkeld.

Ingewikkeld, daar konden mijn ouders over meepraten. Blijkbaar was ik zelfs zo’n lastig schepsel dat er een boek ‘Help, mijn kind is hoogsensitief’ op de boekenplank moest komen. Hoewel er fantastische voordelen aan zitten – tijdens een etentje kan ik in details vertellen hoe het liefdesleven van de mensen aan de naaste tafel eruitziet, terwijl ik ook nog eens aandachtig naar het tafeltje luister aan de overzijde van het restaurant – is het namelijk strontirritant. En niet alleen voor mij, maar ook voor mijn omgeving.

Het zit dus zo, geluiden die niet thuishoren in mijn lijstje van ‘goedgekeurde versies’ veracht ik. Evenals bewegingen die ik niet natuurlijk vind en melodieën die als indringers mijn oren binnenkomen. Het onregelmatige getik op een toetsenbord, een ongecontroleerd bewegende voet, het blikken geluid van een te hard staande televisie dat overal doorheen galmt. En dat kan voor beide partijen in huis nogal als vervelend ervaren worden.

Gefrustreerd belde ik mijn vriend op. “Ze doen het alweer, mag ik alsjeblieft naar jou komen?” Het was een tijdje stil, en ik voelde dat mijn vriend aan de andere kant van de lijn een glimlach van hier tot tokio op zijn gezicht had. Hij was maar al te bekend met mijn ‘probleempje’. Voordat hij antwoord kon geven, ramde ik eroverheen. “Jezus, waarom adem jij zo zwaar. Weet je wat, laat maar!”  Jep, het is altijd feest met een hoogsensitief persoon in huis.

Love, Bente (2)

Advertenties

19 gedachtes over “Story: Hoogsensitiviteit, het is strontirritant

  1. lindseyvleeuwen zegt:

    Haha, leuk geschreven! Het is allemaal zo herkenbaar, ik heb er zelf ook last van. Het was voor mij dan ook een verademing om op mezelf te gaan. Ik woon alleen en ik vind het fan-tas-tisch. Na een drukke dag kan ik in rust ontspannen, zonder afgeleid te worden door anderen met hun bijbehorende geluiden/bewegingen. Het enige nadeel is dat ik in een flat woon en nog wel eens de buren hoor. En ja, dat resulteert ook wel eens in een scheldkanon en een boze bui. Mijn vriend snapt het niet, want bij hem komen al die prikkels niet zo hard aan. Gelukkig hebben mijn moeder, zusje en een aantal vriendinnen er ook ‘last’ van. Dat helpt wel bij het accepteren van hoogsensitiviteit. Het is voor mij meer iets wat bij me hoort dan een gekke afwijking (zoals mensen het nog wel eens zien). Hopelijk heb jij ook mensen in je omgeving die dit herkennen!

  2. Sofie zegt:

    Hahahah dit is zo ongelooflijk herkenbaar! Ik ben zelf ook hoogsensitief en heb daar altijd al veel last van gehad. Mensen die wiebelen of tikken zijn dan echt verschrikkelijk vervelend. Het was zelfs zo erg dat ik aan het einde van een festival helemaal overprikkeld aan de kant ben gaan zitten tijdens het laatste optreden. Ik heb mezelf helemaal afgesloten en hoorde niets meer van de muziek.
    Een paar dagen later hoorde ik een heel mooi liedje op de radio, en toen bleek dat dat Paolo Nutini was, die dus dat optreden deed :p
    Maar het heeft ook voordelen, creativiteit, andere mensen goed aanvoelen, etc. Ik denk dat ik dat ook wel heel waardevol vind.
    Leuk artikel! 🙂 Liefs, Sofie ♥

  3. junetwonl zegt:

    ik heb het met andere dingen als ik bij mijn ouders ben en ze zijn aan het eten en ik eet niks kan ik mijzelf helemaal opvreten van binnen haha

  4. smurfkuh zegt:

    Heel herkenbaar! Vooral dat je dingen weet over mensen die je niet kent. Iemand heeft wel eens tegen mij gezegd dat het een gave is, ik vind het alleen maar irritant :’) Verder word het tijd dat psychologen iets gaan leren over hoogsensiviteit, gezien die van mij het geen flauw idee had wat het was en het maar aan iets anders koppelde :S

  5. inmijnhum zegt:

    Hahahaha. Oke, ik voel me eindelijk eens niet zo raar. Ik heb precies hetzelfde en ik beantwoord irritante geluiden soms ook met buitensporige boosheid. “Doe eens normaal man! Met je gore gesmak!” En al jouw genoemde situaties, heel herkenbaar. Ik merk het helaas niet alleen bij geluiden. Ik kan ook heel slecht tegen mensen die voor je gaan staan wanneer je bij een hardloopwedstrijd staat aan te moedigen (gisteren gebeurd). Ik stond netjes op de stoep. Komt er een of andere idioot met een enorme hoed pal naast en schuin voor me staan. Weg uitzicht.. Mijn vriend zag de uitdrukking op mijn gezicht en barstte direct in lachen uit. Ik kon mezelf ook wel achter het behang plakken dat ik me daar zo door liet opfokken, maar oh wat heb ik op dat moment zin om die hoed heel hard op de weg te smijten. Verder ben ik heel zen hoor 😜😂

  6. julia zegt:

    heel leuk en herkenbaar geschreven! ik heb echt rust en stilte om me heen nodig en dan échte stilte. Stop maar met ademen ofzo. Zit stil… Oh en nee NIET ZO LUID ETEN. als ik me probeer te concentreren is het het ergst. ugh. Dan kunnen m’n ouders niet eens beneden een gesprek voeren als het aan mij ligt, want ja, ze praten oprecht heel hard.

  7. Sabsstyle zegt:

    De manier waarop je het beschrijft lijkt net of het een straf is om een hsp te zijn. En het Is alles behalve een straf, leer ermee om te gaan en Jezelf ontplooien. En 1 van de nieuwste trends kwa aandoeningen? Die schoot even het verkeerde keelgat in, sorry. Misschien omdat jij een stuk jonger bent als mij maar ikzelf ben ook een hsp. Bewust ervan vanaf mijn 13-14e..die prikkels die jou nu zo irriteren kun je dmv oefeningen bij een HSP coach echt meer afsluiten voor jezelf. Weet niet hoe open je staat ervoor maar het zal je in de toekomst wel meer helpen. Want let’s face it OVERAL zijn prikkels. Succes.

  8. Konochan zegt:

    Oeh ja, dit ken ik. Soms lukt het me om me overal voor af te sluiten, maar vooral als ik moe of gestresst ben lukt dit me absoluut niet. Het gebrom van de koelkast, die hoge piep van een tv, het gezoem van de boxjes, alles 😦 Soms helpt het om muziek op te zetten, mijn hoofd focust zich daar dan op, dat scheelt.
    Maareh, aan de andere kant pik ik ook heel snel op wat andere mensen nou echt vinden. Of als ze ergens mee zitten, verdriet proberen te verbergen of erg moe zijn. Ik prik vaak door maskers heen, en dat vind ik wel weer iets positiefs aan hsp. En ik kan me ook helemaal verliezen ergens in. Zoals ik al zei, muziek dus, maar ook boeken, de natuur (haha, dat klinkt oma-achtig) en juist ook een concert. Na zo’n concert ben ik wel helemaal stuk, maar dat heb ik er dan voor over.
    Pfoe, lang verhaal geworden, sorry 😛

  9. Karin zegt:

    Heel mooi en openhartig beschreven! Ik herken er ook veel in maar besefte pas echt dat ik het ben na sessies bij de haptonoom. Heeft mij zo goed gedaan. Ik probeer inderdaad ook zoveel mogelijk naar de voordelen te kijken maar soms is het simpelweg irritant en dat mag het ook zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s