Story: Beroemde artiesten, ze verdienen meer respect

“Omygod, I see him!”, schreeuwde een meisje zo hard dat ik bijna een acute gehoorbeschadiging opliep. Een ander meisje sloeg haar hand voor haar mond, tranen biggelden over haar vuurrode wangen. “Ed, look at us!”, hoorde ik een paar mensen joelen. Ik was aanwezig bij de première voor de nieuwste film van Ed Sheeran: ‘Jumpers for Goalposts’, en voordat ik zelf over de rode loper ging, stond ik alles eerst nog van een afstandje gade te slaan.

The man himself was zojuist uit de auto geklommen. Camera’s begonnen te flitsen, het publiek ging los, spandoeken werden de lucht in gehesen en ik kon zien dat de pers stond te popelen om de beroemdheid aan een vragenvuur te onderwerpen. De mensen om me heen begonnen te duwen om zo dichtbij mogelijk bij hun idool te kunnen komen. Er werd nog harder geschreeuwd, er vloeiden nog meer tranen en ik had het gevoel dat de fans ieder moment over de dwanghekken konden klimmen.

Zelf zou ik al drie keer hard weggerend zijn, op zoek naar een plek waar deze absurditeit zou verdwijnen. Maar Ed Sheeran kon het niet deren. Hij deed zijn poses voor de camera en liep meteen door naar al zijn fans. Hij nam de tijd, nam selfies met ze (kennelijk is het ouderwetse handtekeningen uitdelen passé) en hield met sommige dames zelfs een praatje. Hij had voor iedere vertegenwoordiger van de pers wat woorden en het meest absurde van allemaal: hij bleef glimlachen. Op de vraag of hij deze opkomst had verwacht antwoordde hij: “I didn’t expect that you guys would come. And uh, if the movie is bad: at least the popcorn is good!”

In een wereld waar het abnormale vanzelfsprekend was geworden, bleef deze man doodnormaal. Hij gaf knuffels aan zijn fans die het niet meer droog konden houden, trok een overenthousiaste fan het podium op en signeerde gitaren voor jongens die net zo goed wilden worden als hijzelf. Hij beantwoordde vragen op een manier zoals wij dat zouden doen, bedankte iedereen meerdere keren voor hun komst en het meest unieke van alles? Dat hij deze hele wereld waarin hij leefde, niet voor lief nam. Nog steeds met beide benen op de grond ondanks het meer dan absurde leven dat hij leidde.

Ik had respect voor deze man, en daarbij voor alle beroemdheden die iedere dag opnieuw met deze hectiek moeten leven. Waar de meeste mensen op een bepaald punt zouden doordraaien, wordt van hen verlangd dat ze alles met een glimlach blijven trotseren. Iets wat sommige mensen af en toe kunnen vergeten, als ze weer eens boos zijn omdat er een concert wordt afgezegd vanwege persoonlijke omstandigheden.

En terwijl ik daar stond, tussen die gillende meiden, flitsende camera’s en een Ed Sheeran die overal tussendoor manoeuvreerde, kon ik alleen maar denken: hoe hou je het vol? Zoveel respect.

Love, Bente (2)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s