Story: Het briesende effect van hooggevoeligheid

Briesend stond ik voor het raam naar buiten te kijken. Apart, inderdaad. Want normaal hoort zo’n ik-staar-uit-het-raam sessie je instant vredig te laten voelen. Laat het bij mij nou net het tegenovergestelde effect hebben. Want ik lijk te wonen op het timesquare van Amsterdam, zonder de glitter en de glamour, wel met voorbij scheurende taxi’s, dronken toeristen en trams die graag een wedstrijdje ik-toeter-harder-dan-jij organiseren. En dat in combinatie met hooggevoeligheid zorgt voor dat briesende effect. En dat al in de vroege ochtend. Dit werd zo mijn dag niet.

Mijn voorspelling leek te kloppen. Want terwijl ik me in de trein naar mijn school begaf, had ik me ongewild allang gefocust op een nieuwe bron van irritatie. Het was de beruchte neusophaler, die vanaf zijn stoel naast mij een heus concert teweegbracht. Met enkel zijn neus, snot en een opgezette keel als instrumenten bracht hij zo’n halfuur lang zijn eigenzinnige muziek voort, waar mijn oren iets minder van konden genieten.

Diep ademhalen, Bente. Gewoon blijven ademhalen, hield ik mezelf voor terwijl ik ein-de-lijk de trein mocht verlaten. Ik wierp nog een boze blik op het eenmansorkest en liep vervolgens vol goede moed naar mijn studieplek. Maar ook hier werd ik niet met rust gelaten. Want terwijl ik me probeerde te concentreren op mijn lesmateriaal, hoorde ik een geluid dat niet thuishoorde op een school. Het kwam van ver, maar het geluid zwol aan.

O god, het was een hele mars ICT’ers die door de deur kwam. Terwijl ze schreeuwend hun liefde voor de Nintendo en Fallout 4 verkondigden, hoorde ik de eerste schietgeluiden al uit hun laptop komen. Kennelijk konden ook jongens prima multitasken, want gamen en tegelijkertijd kakelen als kippen was totaal geen probleem. En jawel hoor, daar was ik weer aan het briesen, terwijl ik mijn spullen pakte en me naar de les begaf.

“Ik heb het zó gehad met deze dag”, jammerde ik tegen mijn vriend terwijl ik eindelijk weer thuis op de bank zat. Mijn vriend keek me aan, leek iets te overwegen, en kwam vervolgens dichter tegen me aan zitten. “Het komt wel goed, morgen weer een dag.” Even stelde dat me gerust, maar een paar minuten later was het gedaan met de rust. “JEZUS, ADEM EENS NIET ZO ZWAAR!”, ik duwde hem van me af, waarop mijn vriend moest lachen terwijl hij een stuk verder van me af ging zitten. “Ik had kunnen weten dat ik niet dichterbij moest komen zitten, het is dat briesende effect van jou.”

Love, Bente (2)

4 gedachtes over “Story: Het briesende effect van hooggevoeligheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s