Boekrecensie: De angstaanjager – Michael Grant

9200000047395293

 

 

 

 

 

 

 

Boek: De angstaanjager

Auteur: Michael Grant


Wat zou jij doen als je wakker wordt op een grasveld, zonder een enkele herinnering? Het overkomt Mara. Is ze overleden? En wat doet die mist daar? In deze mist ontdekt ze een jongen, die zich de angstaanjager noemt. Hij kent de grootste angsten van mensen, en zorgt dat er een balans blijft tussen goed en kwaad. Maar waarom moet Mara hem helpen? En wat doet ze in deze vreemde wereld?

Er is geen lange inleiding nodig om meteen in dit verhaal te komen. Want vanaf de eerste woorden ben je reuze nieuwsgierig naar de plek waar Mara beland is. Er zijn honderden vragen die nog beantwoord moeten worden, en het is een plezier om zo snel mogelijk achter die onthullingen te komen.

Maar de vragen blijven komen. En ergens in het midden van ‘De angstaanjager’ is er vrijwel geen enkele vraag beantwoord. De wereld waarin Mara zich bevindt blijft vaag, de angstaanjager zelf blijft vaag en wat het uiteindelijke doel van dit hele verhaal is blijft gissen. Verwacht niet dat de antwoorden wel gegeven worden aan het eind van het boek. Want hoewel je wel een paar nuttige dingen te horen krijgt, blijf je achteraf over met behoorlijk wat vraagtekens.

Hoewel de schrijfstijl van het boek prettig is – simpel en vlot – is het inhoudelijk nogal luguber. Er worden gruwelijke scènes omschreven waar niet iedereen op zit te wachten. En zou het een film zijn (waardoor je al die scènes ziet gebeuren) houd je er gegarandeerd nachtmerries aan over. Het lijkt alsof de angstaanjager werkelijk bij jou thuis is en zijn spelletjes op jou uitvoert. Je moet er van houden, maar naar mijn smaak gaat schrijver Michael Grant hier te ver.

Echter is het moraal van het verhaal wel mooi. Het kan gebeuren dat mensen per ongeluk iets doen wat verschrikkelijk verkeerd is, en dit moet ook kunnen in deze wereld. Pas als je iets verschrikkelijks verkeerd doet met opzet, dan zit je fout en moet je gestraft worden. Een soort karma, maar dan net wat gruwelijker.

Jammer genoeg zijn de personages niet voldoende uitgewerkt. Wat weet je nou eigenlijk over hoofdpersonage Mara? Wat doet Daniël nou echt in het verhaal en wie is dat bloedmooie meisje dat zo nu en dan langskomt? Het verhaal voelt hierdoor nogal leeg aan.

Ook dat er van de hak op de tak wordt gesprongen maakt het er niet beter op. Je gaat van de ene situatie pijlsnel naar de volgende, zonder echte overgangen en zonder te weten waarom bepaalde dingen nou eigenlijk worden verteld.

Een boek dat zijn hoge verwachtingen niet waar heeft gemaakt.

Aantal hartjes: ♥ ♥

Love, Bente (2)

4 gedachtes over “Boekrecensie: De angstaanjager – Michael Grant

  1. Ellis zegt:

    Ik hou ook best van gruwelijk, (oke, niet te veel, anders word ik bang) maar inderdaad, karakters uitwerken is ook heulll belangrijk. Anders komt de gruwelijkheid lang zo goed niet over.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s