Story: Hoe leg je uit dat de wereld verrot is?

Ik word er kotsmisselijk van. Beelden komen in rap tempo voorbij. Zouden ze langer bij de verschrikkelijke beelden blijven hangen, dan weet ik niet of ik kan blijven kijken. Ik word er niet goed van. Mensen die uit ramen van een bovenste verdieping hangen. Daaronder liggen twee personen, roerloos. Ze worden weggesleept door mensen die verschrikkelijk in paniek moeten zijn, maar ze niet achter kunnen laten. Hoop koesterend.

Lees verder

Advertenties

Story: Hoera, je bent eindelijk populair!

“Ik hoorde er eindelijk bij.” Ik zat in een café in Amsterdam, en luisterde aandachtig mee met het gesprek van het tafeltje naast me. “Ik bedoel, ik was gewoon één van die meiden. Ik kon gewoon niet geloven dat het me was gelukt!”, hoorde ik een meisje enthousiast zeggen tegen haar vriendin, die wat afwezig in haar koffiekopje roerde. Het bleef even ongemakkelijk stil, en ik draaide mijn hoofd ietwat naar rechts om het tafereel nog beter te kunnen bekijken.

Lees verder

Story: Ik ben happy, en daar blijft iedereen met zijn poten vanaf

Samen met een vriend liep ik de stad in. “Holy shit, ik heb zo’n zin in deze avond!” Ik glimlachte naar hem. Ook ik had enorm naar dit uitje uitgekeken. Even helemaal niks. Geen werk, geen studie, geen ellenlange verhalen tikken op mijn laptop over kopjes thee, verdomd leuke boeken of mensen die ik niet ken. Voor heel even rust in mijn hoofd, hallelujah! Daar was ik zo enorm aan toe. Ik wilde hem dit net vertellen, toen mijn telefoon ging. Het was mijn werk. ‘God dammit.’

Lees verder

Story: Een kring van gloeiend hete thee

Samen met een vriendin hield ik mijn dagelijkse thee-uurtje. Dat klinkt misschien alsof ik bejaard ben, maar mijn liefde voor thee is gewoon immens groot. Dan zijn theepartijtjes dus geoorloofd. Terwijl ik de onderzetters aan het zoeken was – ik moest écht mijn kamer eens opruimen – was mijn vriendin vrolijk verder aan het praten. “En toen vertelde hij dus dat…” De rest van de zin hoorde ik niet meer, want o mijn god wat gebeurde er nu in godsnaam?!

Lees verder

Story: Beroemde artiesten, ze verdienen meer respect

“Omygod, I see him!”, schreeuwde een meisje zo hard dat ik bijna een acute gehoorbeschadiging opliep. Een ander meisje sloeg haar hand voor haar mond, tranen biggelden over haar vuurrode wangen. “Ed, look at us!”, hoorde ik een paar mensen joelen. Ik was aanwezig bij de première voor de nieuwste film van Ed Sheeran: ‘Jumpers for Goalposts’, en voordat ik zelf over de rode loper ging, stond ik alles eerst nog van een afstandje gade te slaan.
Lees verder

Story: Hoogsensitiviteit, het is strontirritant

Godverdomme, dacht ik in mezelf. Niet weer. Ik was na een lange dag nét in alle rust een serie aan het kijken, toen een geluid zich aan me opdrong. Zware stemmen afkomstig van de televisie zoemden als een vervelende mug om me heen. Fuck, dit kon ik nu echt niet hebben. Een tijd lang probeerde ik het te negeren, maar de geluiden die afkomstig waren van de zolder leken als een uit de kluiten gewassen fanfare op me af te komen. Nog even, en ik gooide die rot televisie uit het raam.

Lees verder

Story: Ik ben perfectionistisch, en niets is goed genoeg

Mijn ogen zijn dicht, maar slapen doe ik niet. Die handeling lijkt op dit moment onmogelijk met een hoofd in deze status. Overvol zit ‘ie met gedachten die ik maar niet uit kan zetten. (Ik wacht nog steeds met smart op de dag dat we zo’n fantastische uitknop krijgen.) Grote stommeling, sukkel, amateur. Schreeuw ik mezelf in gedachten toe. Je kan verdomme ook helemaal niks. Weet je wat, je bént gewoon niks. Nada. Houd er maar mee op, je bent een hopeloos geval. Basta.

Lees verder

Story: Een rechte rug doet arrogant overkomen

Terwijl ik stond te wachten op de tram die me naar huis zou brengen, zag ik twee meisjes staan, ongeveer 5 meter van elkaar vandaan. Van de een naar de ander kijkend, zag ik een wereld van verschil. Het ene meisje hield haar handen diep in haar zakken,  ze verstopte haar gezicht in een dikke sjaal en had afhangende schouders. Het andere meisje stond met een rechte rug om zich heen te kijken. Haar handen hingen losjes langs haar lichaam en haar voet tikte neuriënd mee met een melodie die ik niet kon horen.

Lees verder

Story: Het is kanker, meneer of mevrouw. Niet meer te genezen.

Ik sta voor het stoplicht te wachten op een druk kruispunt. Mensen proberen snel over te steken terwijl het rood is, auto’s zoeven voorbij en fietsers ontwijken voetgangers die buiten de lijntjes van het voetpad lopen. Terwijl ik verveeld voor me uit zit te staren, zie ik hem voorbij flitsen. Een paar seconden kost het me, om een blik op te vangen van de kist in de lijkwagen. Hij is van hout, beschilderd met kinderlijke tekeningen in felle kleurtjes.

Lees verder