Story of a stranger: “Willem was mijn buurjongen”

Hij viel meteen op. Met zijn flinke snor op zijn vriendelijke gezicht trok hij mijn aandacht. Of ik even mee mocht lopen met hem? “Natuurlijk, ik ben altijd geïnteresseerd in mensen. Houd je schrijfblokje maar vast in de aanslag, ik ben nogal een prater.” En zo begonnen we aan onze wandeling van het Vondelpark naar het Rijksmuseum.
Lees verder

Advertenties

Story of a stranger: Duizenden mensen hebben het slechter dan ik

Ik schrijf niet alleen zelf verhalen, maar ben ook nieuwsgierig naar die van een ander. Want dat is het geval met verhalen, iedereen heeft er één. Iedere week ga ik de straat op, zoekend naar stories of strangers die gehoord mogen worden. 

Lees verder

Story: “Ik wil niet respectloos zijn, maar…”

Het was vier uur ’s middags. Nog net niet laat genoeg om te starten met het helse karwei dat koken heet, maar te laat om iets te ondernemen. En dus liep ik doelloos door het park, op zoek naar inspiratie voor een nieuwe blog. Na het spotten van vier kleffe stelletjes, een zwerver met een blikje Euroshopper bier in zijn hand en een chagrijnige oma op een verder leeg bankje, gaf ik het op. Die magische inspiratie was zo dood als een pier.

Terwijl ik mezelf druk bezig hield met de toekomstige keuze voor gekruide of normale aardappels bij het eten, liep ik het park uit. “De uitgang, de uitgang, mevrouw,” hoorde ik iemand vlak voor me roepen. In de meeste gevallen zou ik zo hard mogelijk doorlopen. Bang dat het een lokroep was van een engerd die me de bosjes in zou sleuren. Maar vandaag bleef ik staan. Zijn blik was duidelijk op mij gericht. “Ehh, wat?”, was het enige wat ik uit kon brengen terwijl ik met een vinger naar mezelf wees. “Heeft u het tegen mij?”

De man op de fiets kwam dichterbij. In een paar luttele seconden ging ik mijn is-deze-persoon-oké-en-hoef-ik-niet-te-rennen-checklist af. Grijs haar, sportieve kleding, gehavend gezicht en een oude zonnebank gebruinde huid, maar verder een prima gozer. Hij kwam halverwege zijn zin over een of andere uitgang, toen hij stilviel en me aandachtig bekeek. Ik had net besloten dat ik misschien toch maar moest rennen, toen hij me een vraag stelde. “Weet je, jij ziet er echt chique uit. Echt chique, maar echt. Waar werk je. Bij een bank ofzo?” Met een onzekere blik ging ik mijn outfit na. Rode vans, donkere spijkerbroek en een lichtbeige trenchcoat die perfect zou staan bij een detective. “Ehh nee, ik werk niet.” Fijn, nu dacht ‘ie vast dat ik een of ander ambitieloos geval was met een jas à la Inspector Gadget.

Hij ging vrolijk verder. “Ja want, ik wil niet respectloos zijn, maar echt. Je bent echt…” (10 awkward seconden later) “MOOI”. Ik was zo verbaasd en lichtelijk beschaamd dat ik niks uit kon brengen, en hij besloot gewoon door te gaan. “Ja met die jas enzo, en die bril dan.” Met zijn handen maakte hij de vorm van mijn gezicht in de lucht. “En gewoon bijna geen make-up op, echt chique hoor!”

“Maar mag ik je één tip geven? Jij bent klein, net als ik.” Hij stapte van zijn fiets af om zijn lengte te demonstreren. Ja, hij was klein. “Als je nu een kort jack draagt tot aan de heup, dan lijk je veel langer!” “Ehh, bedankt.” Op het moment dat ik het uitsprak merkte ik dat het hele gesprek niet veel meer had gezegd dan ehh. Na een paar woordenwisselingen sloten we het gesprek af en ging ieder zijn eigen kant op. Hij benadrukte nog één keer dat ik echt … SEXY was (op een respectvolle manier volgens hem), schudde me de hand en reed vervolgens weg op zijn fiets.

Ondanks het feit dat ik niet erg spraakzaam was, gingen er heel wat gedachten door me heen. Ja, ik was doodsbenauwd en lichtelijk angstig door wat een vreemde man me midden in een park vertelde. Maar een warm, blij gevoel overheerste dat. Hij stopte even met het leiden van zijn leven om van zijn fiets te stappen en te vertellen dat iemand mooi was. Gewoon zomaar, omdat het kon. Zonder bijbedoelingen, op een respectvolle manier. En terwijl ik de hoek om liep op weg naar mijn huis bedankte ik hem in gedachten. Voor zijn mooie woorden én nieuwe inspiratie. Waren er maar meer van dat soort gesprekken op de wereld. Welke aardappelen zal ik eens gaan koken?

Zonnebank gebruinde man, wie je ook bent, bij deze ben je gekroond tot mens van de week.

love, bente

 

Story: De knalgele fietsbelman heeft schijt

Terwijl ik met mijn wang tegen het verkoelende raam van de tram hang (mocht je niet beeldend kunnen denken, het ziet eruit als een vermoeide bulldog na zijn dagelijkse uitlaatrondje) raast het typische, Amsterdamse leven aan me voorbij. Een moeder probeert haar bakfiets met vier koters erin in evenwicht te houden, een man zit te blèren in zijn telefoon alsof hij met zijn ex-vrouw praat en twee meisjes van een jaar of 16 hebben meer aandacht voor de telefoon dan voor elkaar.

Het is niets nieuws, een typisch beeld dat zich iedere dag opnieuw aan ons opdringt. Als een kapotte film laat hij iedere keer opnieuw dezelfde scène zien. Verveeld besluit ik mijn ogen dicht te doen, om zo het plaatje van de vermoeide bulldog compleet te maken. Maar een snelle blik op de Amsterdamse straten weerhoudt me daarvan. Een man in pak op de fiets schiet in een flits voorbij. Hij interesseert me, omdat hij ondanks zijn zakelijke kleding niet past in het straatje van de Amsterdamse zakenlui.

Hij heeft schijt aan dat traditionele beeld, en dat is goed te zien aan zijn plastic Albert Heijn tasje op zijn bagagedrager en zijn knalgele joekel van een fietsbel op het stuur. Ik beeld me de melodie in die hij vrolijk fluit maar ik niet kan horen vanwege de barrière tussen ons in. Ik word er opslag vrolijk van, en mijn wang komt ein-de-lijk van het raam af.

Die instant bui van enorme vrolijkheid was niet te danken aan het behaarde gezicht van de man. Wel aan de manier waarop hij letter en figuurlijk door het leven fietst (haha). Hij durft te laten zien dat hij buiten het traditionele modebeeld van de zakenman zichzelf is, met zijn vrolijke fietsbel en zijn Albert Heijn-tasje, iets wat we nog maar zelden zien door alle modetrends die zich aan ons opdringen.

Als ik alle meiden bij elkaar op tel met Stan Smith’s of Adidas Superstars aan de voeten, dan heb ik een kwart van de Nederlandse bevolking te pakken. Haren worden plotseling grijs geverfd, waar de oma’s dan weer raar van opkijken. Broeken worden tot hoogwater opgekruld door het mannelijke geslacht (de vrouwen zijn er trouwens ook niet vies van) en die eigenaardige hipsterknot wordt ook op iedere hoek van de straat gespot. We zijn als soldaten in het modeleger, trouw aan het gezag van de trends en stuk voor stuk exact hetzelfde gekleed.

Jezelf uiten is blijkbaar uit de mode, maar de man in pak heeft daar schijt aan. En ik hou van hem.  Ook al is die fietsbel misschien wel van zijn dochter en heeft zijn vrouw het tasje op zijn bagagedrager gebonden omdat ze zelf geen boodschappen wilde doen.

Knalgele fietsbelman, wie je ook bent, bij deze ben je gekroond tot mens van de week.

love, bente

Story: “Een tafel voor 3 personen alsjeblieft.”

Precies een jaar geleden liet ik mijn vastgeklampte moeder los, pakte ik mijn koffer voor het eerst in – wat ik nu zo’n 50 keer per jaar doe – en verruilde ik de kleinste kamer uit huize van de Wouw in voor een appartement in Amsterdam. Het was tijd om uit huis te gaan.

Gelukkig ben ik een kind waarin heimwee standaard geïntegreerd is en keer ik nog ieder weekend braaf terug naar mijn roots in Tilburg. Dat ik inmiddels ben gewend aan het drukke stadsleven is een vanzelfsprekend feit. Dat mijn ouders en zus het eigenlijk ook wel prima vinden, dat werd me dit weekend maar al te duidelijk.

Terwijl ik onderweg naar huis treinde voor weer een weekend met de familie, werd ik gebombardeerd met berichten van moeders. Of ik even door wilde geven wat ik wilde eten die avond. Ik noemde wat willekeurige voorbeelden, maar daar had ze geen genoegen mee: “Ik geef het op met jou en je moeilijke eten,” was het laatste wat ik binnenkreeg op mijn telefoon. Daarna was het voor het eerst in een heel jaar stil. Geen belletjes, geen berichtjes. Mam, ben je ziek?

Eenmaal thuis aangekomen werd ik begroet met een warm bord eten. Terwijl ik mijn voedsel braaf opat, zat mijn moeder tegenover me doodleuk te vertellen hoe fijn het hier was tijdens mijn afwezigheid. Ik citeer: “Dankzij jouw vertrek kunnen we eindelijk weer biefstuk eten met zijn allen. En garnalen, en zalm, en champignons, en, en …” Ja mam ik begrijp het. Dat ze duurder uit is met boodschappen – ik herhaal, biefstuk – doet er kennelijk niet toe.

Helemaal duidelijk werd het me tijdens een etentje met de familie. Terwijl mijn zus, moeder en ik onze jassen ophingen liep mijn vader op de ober af. “Een tafel voor 3 personen alsjeblieft.” Hoorde ik dat nou goed? Ik telde er toch echt vier! Ik schreeuwde van een afstandje naar de ober dat er een vergissing was gemaakt, waarop mijn vader me aankeek met een blik die iets weg had van die van een demente bejaarde. Het is officieel, ik ben vergeten.

love, bente

Story: “Ik voelde me als een jager na een succesvolle jacht”

Normaal gesproken ben ik niet zo van de merkbroeken. Waarom zou ik een peperdure jeans van een merk als Levi’s kopen als een goedkope en merkloze broek net zo goed zat? Ik als arme student zijnde zou nog niet eens de rechterpijp van zo’n merkbroek kunnen betalen. Geef mij maar gewoon een simpele jeans van €7,00.

Maar een merkbroek die gratis is, dan krijg je me aan het twijfelen. En dat was deze week precies het geval. Het merk Cheap Monday, waar broeken gemiddeld zo’n hele dag werken kosten, bestond namelijk 10 jaar. En dat betekende een cadeautje. Als je om 10:00 precies op een vrijdagochtend op het Museumplein in Amsterdam stond, kon je één van de gelukkigen zijn die met een gratis Cheap Monday broek naar huis ging. En zo’n actie kon een gierige student natuurlijk niet afslaan.

Helaas voor mij had ik gewoon een schooldag. En dus moest ik kiezen. Wilde ik de perfecte student zijn met cheap ass broeken, of wilde ik in een dure merkbroek lopen met slechte studiecijfers. Die keuze was voor mij vrij makkelijk. School ging altijd voor.

Alhoewel, bijna altijd. Want op het moment dat ik de klas binnenwandelde en constateerde dat er een minuscule opkomst was kon ik wel janken. Daar zat ik dan, met zes andere leerlingen te luisteren naar een college die helemaal nergens over ging. Ik kon mijn frustratie niet meer voor me houden, evenals een klasgenootje van mij die ook een belangrijke les boven een dure merkbroek had verkozen. Samen zuchtten en steunden we in koor, totdat mijn docente vroeg wat er in godsnaam aan de hand was. Nadat we ons dilemma voor hadden gelegd stelde ze ons gerust met het feit dat die broeken toch foeilelijk waren. En haar les was veel belangrijker, natuurlijk. Not.

Ondertussen tikte de tijd veel te snel door. Het was onderhand al 10 over 10 toen ik fluisterend aan mijn klasgenootje vroeg wat de docente zou doen als we ineens de klas uit zouden stormen voor een broek. “als we nú gaan, redden we het misschien nog net!” Uiteindelijk bleken we net iets te hard en te lang tegen elkaar te fluisteren, want op een gegeven moment legde mijn docente de les stil en zei: “Ach, ga toch gewoon die broeken halen!” Dat lieten we ons geen twee keer meer zeggen. Binnen 10 seconden waren we het klaslokaal uitgestormd, de verbouwereerde gezichten van onze klasgenoten achterlatend.

Als een stelletje bezetenen renden we het schoolgebouw uit. We hadden nog precies een kwartier om op de plaats van bestemming aan te komen. Gelukkig stond onze beste vriend a.k.a. de tram al op ons te wachten. Binnen no-time stonden we op het museumplein. Eerst vroegen we ons nog af waar we precies op het plein verwacht werden, maar na een snelle blik was deze vraag al snel beantwoord. Honderden meisjes en tientallen jongens stonden te dringen bij een stand waar heel groot Cheap Monday opstond. Dit was geen plek waar broeken gratis weggeven werden, dit was oorlogsgebied. En ik bevond me er middenin.

Vijf, vier, drie, twee, een, go! Na het startsein begon het gevecht. Ik werd meteen naar achter getrokken en naar voren geduwd. Ik voelde me als een bolletje deeg die hardhandig gekneed werd in de juiste vorm. Meiden schreeuwden het uit en broeken vlogen over de menigte. Ik wist dat de mensheid af en toe best teleurstellend was, maar zo’n chaos had ik nooit verwacht. Mensen hadden alles over voor een broek. Alles. En terwijl ik nog steeds gekneed werd, vroeg ik me af of ik ooit zo’n broek zou bemachtigen.

En dat deed ik. Ik was een strijder, ik kon deze menigte aan. Met die gedachte vasthoudend besloot ik terug te vechten. Ik duwde iemand aan mijn linkerkant, gaf iemand een dodende blik aan de rechterkant en gooide mezelf naar voren. Ik was niet voor niets mijn les uitgestormd. Voordat ik het wist stond ik vooraan en schreeuwde ik mijn kledingmaat naar een uitdelende broekenman met een hipster baard. Ik kreeg een zwarte broek in mijn handen geduwd en slaakte een strijdkreet.

Ik worstelde mezelf de menigte uit met een lach op mijn gezicht. Ik had zojuist een merkbroek gescoord waarvoor ik niks hoefde te betalen. Samen met mijn klasgenootje staarde ik nog een paar minuten naar de chaos waar ik één minuut geleden nog instond. Het was ons gelukt. Ik voelde me als een jager na een succesvolle jacht. Ik had mijn prooi gevangen en kon met een trots gevoel weer terug naar mijn thuisfront. Mijn klas met in totaal zes leerlingen. Maar wat zouden ze trots op ons zijn.

Dat gevoel van overwinning verdween al snel als sneeuw voor de zon toen ik mijn broek ging passen. Ik kon het niet geloven. Hij was te klein. Ik had een merkbroek van €70,00- die ik nooit aan zou kunnen omdat hij te klein was. Mijn klasgenootje had ook een gebrek aan geluk, want zij had zojuist een unisex broek gescoord. Je weet wel, zo’n broek die net te wijd is voor een vrouw en net te strak zit voor een vent. Ach, had ik in ieder geval weer motivatie om gezond te gaan eten. Geef mij maar gewoon merkloze broeken.

Story: potatoes, romantic porn and shitty break-ups

Gisterenavond was het weer zover. Ik mocht mijn hakkelige Engels oefenen, maffe ideeën uitwisselen met mijn net zo maffe groepsgenootjes (no offense) en ik mocht boze blikken ontvangen omdat ik dankzij mijn volhardende verkoudheid de boel onder hoestte als een zeehond. Het was tijd voor schrijfcursus dag 2. En surprise, surprise. Dit keer was ik niet te vroeg!

Dat het al mis kon gaan voordat de cursus überhaupt begonnen was had ik niet voorzien. We moesten als voorbereiding nadenken over de hoofdpersoon. Hoe ziet ze eruit? Wat zijn haar eigenschappen? Houdt ze van katten of is ze meer een hondenmens? Ik vond persoonlijk dat ik mijn persoon behoorlijk goed had uitgedacht. Van de sproetjes op haar neus tot haar afkeer voor mensen, alles was tot in de puntjes beschreven. Not. De les begon meteen met de eerste opdracht. En dat was het beschrijven van het boodschappenlijstje van je hoofdpersoon. Van welk merk koekjes hield ze, hoeveel gram bloemkool zou ze kopen, koos ze voor de jonge- of de schimmelkaas? Oeps, daar had ik nog niet aan gedacht. Terwijl iedereen druk met zijn pen in de weer was heb ik een uur lang naar mijn blad zitten staren. Uiteindelijk besloot ik gewoon op te schrijven wat het eerste in me op kwam. Wat op haar uiteindelijke boodschappenlijstje stond? Aardappels, ze had aardappels nodig. Ik vond haar echt een aardappel kind. Punt.

De volgende opdracht was het schrijven van een to-do lijstje van de hoofdpersoon. Mijn met sproeten bezaaide, mens hatende hoofdpersoon las alleen maar boeken en speelde viool in haar vrije tijd, dus die to-do lijst was niet zo moeilijk. Ook de andere groepsgenoten kwamen met lijstjes als: boodschappen doen, naar school gaan, de kat wat water geven, bedenken hoe ik de water-clan versla, et cetera. Dat was gewoon allemaal normaal.

Ik was qua maffe antwoorden wel wat gewend na de cursusdag van vorige week, maar toen ik het to-do lijstje van mijn buurman hoorde viel ik bijna van mijn stoel van schrik. Zijn hoofdpersoon was namelijk een echte “maddefacker”, zoals hij het mooi beschreef. En buiten sporten, glutenvrije pannenkoeken eten en praten met meisjes hield hij zich vooral bezig met porno. Ik citeer: “to-do: jerking off at some romantic porn.” Jawel, mijn buurman zei het echt. En op dat moment besefte ik in wat voor maffe groep ik terecht was gekomen. Geweldig.

Buiten het delen van al onze gestoorde hersenspinsels kwamen er ook levenslessen aan bod. Mijn leraar legde uit dat een karakter altijd hetzelfde blijft. Ze kan zich wel ontwikkelen in een boek, maar bepaalde handelingen en rituelen zullen altijd hetzelfde blijven. Lezers kunnen zich hierin herkennen, want, zo zei mijn leraar, wij mensen blijven ook altijd hetzelfde: “That’s why we break up with people, because they always do the exact same damn thing.” Hierop stelde mijn maddefacker buurman de vraag of mijn leraar soms uit ervaring sprak: “Do you wanna talk about your shitty break-up?”

Met een voldane glimlach trok ik na afloop van de tweede cursusdag de deur van het lokaal dicht. De beslissing om me aan te sluiten bij deze groep was mijn best. decision. ever. See you next week!

Health: mijn ontdekkingen

Sinds Januari ben ik bezig met Bodieboost. Vanaf het moment dat ik het boek voor het eerst aanraakte, ben ik helemaal in de ban van gezond leven. Ik wil genoeg bewegen, goed eten, en bovenal lekker genieten. Niet alleen mijn lichaam en humeur veranderde, maar ook mijn kijk op de buitenwereld. Het leek wel alsof de vitamine winkeltjes als paddenstoelen uit de grond schoten, er voortaan een biologische winkel op elke hoek zat, en ik radartjes kreeg voor gezonde en lekkere restaurantjes.  En daar bleef het niet bij. Want eigenlijk heb ik radartjes gecreëerd voor alles wat met gezond leven te maken heeft. En ook deze keer hebben mijn nieuwe vriendjes goed hun werk gedaan. Speciaal voor jullie heb ik mijn 5 ontdekkingen van deze maand op een rij gezet.

SLA

Deze nieuwe trendy eettent ontdekte ik tijdens een van mijn vele wandelingen door Amsterdam. Ik woon er pas sinds november, dus ik heb nog genoeg te ontdekken! Bij SLA kun je kant-en-klare salades bestellen, maar je hebt ook de keuze om zelf je groenvoer samen te stellen. Ondanks de titel anders beweerd, kun je in dit biologische restaurantje ook andere dingen eten. Zo hebben ze bijvoorbeeld ook sappen en soepen. Maar één ding hebben ze allemaal gemeen: ze zijn mega gezond. Bezoek ilovesla.com voor meer informatie.

Vlaams Broodhuys

Dit heerlijke tentje ontdekte ik tijdens een van mijn hardloopsessies. Ik was onderweg naar het Vondelpark en rende langs deze druk bezochte tent. Nieuwsgierig dat ik ben, ben ik er meteen de volgende dag gaan eten. En het is heerlijk! Het Vlaams Broodhuys is niet alleen een bakker met biologische broden, maar je kunt er ook lunchen. Alle producten zijn biologisch en totaal niet duur. Zo heb je al een high tea van hartige hapjes voor 10 euro per persoon. Deze is zeker aan te raden. De restaurantjes zijn niet alleen gevestigd in Amsterdam, maar ook in andere steden. Neem vooral een kijkje op de site.

Healthy brownies

Met dit recept kwam ik in aanraking tijdens mijn maandelijkse feestje. De trek in chocola was enorm, en het liefst verslond ik alle chocoladerepen die bij mij in de buurt kwamen. Maar omdat ik toch gezond wilde snoepen, struinde ik het internet af op zoek naar gezondere recepten met chocolade erin. En ta-da, daar waren deze heerlijke brownies! Het is een onwijs simpel recept die zelfs een kluns al ik kan maken. een grote lukt-altijd-garantie dus. Het recept en de ingrediëntenlijst zijn te vinden op www.chickslovefood.com.

Princess Personal Blender

Smoothies, en met name green smoothies zijn een goede manier om je vitaminen binnen te krijgen. Alleen jammer dat het zoveel rommel geeft en dat ik het nooit voor elkaar krijg om de inhoud uit de blender zonder te knoeien in een flesje te doen. Sinds ik deze goedkope blender in huis heb gehaald, heb ik er nooit meer last van. De blender is namelijk ook meteen het flesje zelf. Zo hoef ik de inhoud nooit meer over te gieten en kan ik het meteen meenemen. Super handig! Hij is al voor €30,99 te koop op bol.com

Lekkerensimpel.com

Ik ben een student, en naast het leren voor mijn studie en mijn sociale leven, moet ik ook nog iedere avond voor mezelf koken. Daar heb ik niet altijd even veel tijd voor, en daarom wil ik het liefst zo snel mogelijk klaar zijn, maar het moet wel gezond blijven! Een afhaalpizza of snel een zakje friet zit er niet in voor mij. De recepten op deze site zijn precies wat ik nodig heb. Het zijn simpele recepten, met simpele ingrediënten die lekker snel klaar zijn. En de meesten zijn nog gezond ook!

Deze blog is geschreven in opdracht van Bodieboost.

Story: Owee als hij de wc-deur open laat staan

Het nieuwe schooljaar is voor velen van jullie weer begonnen, en zo ook voor mij. Jullie wisten dat ik voor mijn studie al een jaar in Amsterdam woon. Maar het is hoog tijd dat ik jullie daar een update over geef. Vanaf 1 september woon ik namelijk samen met mijn vriend. Ja, echt waar. Ik ben pas net 20 en deel nu al mijn kleine huisje met een persoon van het andere geslacht. En geloof me, dat brengt af en toe wat moeilijkheden met zich mee. Want zeg nou zelf, de man en de vrouw zijn niet altijd een goede combinatie.

Sinds mijn vriend zijn intrede heeft gedaan in mijn nederige stulpje, treed ik op als een dictator. Ik kan het gewoon niet laten. Zijn kleren moeten precies op die ene plank liggen, hij mag niet te hard lopen met zijn platvoeten (zielig voor de onderburen) en o wee als hij naar de wc gaat met de deur open. Meneer kan dit helaas voor mij niet echt waarderen. Stiekem best begrijpelijk..

Maar eigenlijk is het niet zo gek dat ik af en toe als een ware dictator optreed. Meneer heeft er namelijk een handje van om overal een rommeltje van te maken. Zo kwam ik een dag terug van school en was het werkelijk waar een zwijnenstal. Zijn shirt hing over de bank, zijn sokken lagen op tafel, zijn onderbroek lag onder de stoel en zijn schoenen stonden voor de televisie. Oh, en van een bed opmaken heeft hij kennelijk ook nog nooit gehoord. En zo heb ik er na het koken, de boodschappen doen én huiswerk maken nog een taak bij: de rommel van mijn vriend op ruimen.

Gelukkig heb ik nog altijd mijn favoriete programma’s op de televisie waar mijn vriend hard voor wegrent. Op maandagavond scheiden standaard onze wegen wanneer het tijd is voor Holland’s Next Top Model. Ik zit er vanaf kwart over 9 al startklaar voor terwijl mijn vriend naar de sportschool vlucht. Dit is dan ook mijn succesvolle tactiek om meneer uit huis te krijgen. Gewoon een herhaling opzetten van een vrouwenprogramma en mijn vriend is weg.

Samen met elkaar slapen schijnt harstikke leuk te zijn, maar ik ben er op dit moment iets minder weg van. Ieder avond klaarwakker liggen omdat je vriend heel hard aan de dekens trekt en geen enkele seconde stil kan liggen is niet echt ideaal. Dat ik daar heel gefrustreerd van raak en er flink van ga zuchten vindt hij dan weer wat minder…

Maar ondanks deze kleine dingetjes vind ik het heerlijk om iemand bij me te hebben. Nu zit ik eindelijk niet alleen aan tafel tijdens het avondeten en heb ik eindelijk iemand om tegen aan te praten als het even tegen zit. Best fijn, want ik begon me al zorgen te maken over het feit dat ik steeds meer in mezelf ging praten. Zo zie je maar, met een beetje moeite kunnen de man en de vrouw toch best goed samenleven. Meestal dan…

Geschreven in opdracht van cosmoGIRL!.