Story: Boeken? Daar heb ik geen tijd voor.

“Heb je een winkelwagentje nodig? Een vrachtwagen, misschien?” Samen met een vriend liep ik door de boekwinkel in Amsterdam. Al zo’n uur lang was ik aan het ronddwalen en inmiddels had ik een stapel boeken gecreëerd die kon concurreren met het topje van de Mount Everest.

Lees verder

Advertenties

Story: Fuck de goede voornemens. Oliebollen eten, zal ik!

“Als ik nog één flitsende roze broek zie, eet ik mijn schoen op,” mompelde ik terwijl ik in de auto onderweg naar huis was. Het was 1 januari, en ik was met mijn gedachten bij de grote Nieuwjaarskoek die ik thuis ging verorberen. Na de oliebol natuurlijk, waar ik er al twee van op had terwijl de klok nog niet eens 12 uur ’s middags had geslagen.

Lees verder

Story: Alles behalve een ode aan de kerstjurk

Geloof me, ik ben intens dol op Kerstmis. Zodra de kerstballen in de bomen hangen en de snoepkast vol ligt met kerststerren, chocolade-kerstmannen en zuurstokken ben ik niet meer te houden. Is het huis dan ook nog eens versierd met een belachelijk aantal afzichtelijke kerstkransen en epilepsie-veroorzakende kerstlampjes, dan sta ik te stuiteren als een op hol geslagen rendier.

Lees verder

Story: Young Adult, alles behalve kinderlijk

Ik moet de openbare bibliotheek mijn excuses aanbieden. Want – en daar durf ik met mijn lievelingsboek op te zweren – ik kan met zekerheid zeggen dat ik zo’n twintig klanten van ze af heb gepakt. Ieder boekliefhebbend en nadenkend mens in mijn nabije omgeving heeft namelijk zijn biebpas opgezegd. Zo’n pasje is met mij in de buurt namelijk behoorlijk overbodig.

Lees verder

Story: Er is meer dan druk, drukker, drukst.

“En, hoe vond je de film?”, vroeg mijn vriend aan me toen de credits over het witte doek rolden in de bioscoop. Ik gaf geen antwoord, want ik was kei hard aan het janken. Dat was begrijpelijk geweest bij een of andere chick flick met een zielig zien-we-elkaar-ooit-nog-wel-terug-einde, maar dit was ‘The Good Dinosaur’, een film van Disney. Disney, jongens.

Lees verder

Books and more: Ik heb een book hangover

“Dit werkt gewoon niet!”, schreeuwde ik door de woonkamer. Ik pakte een ander boek, las ook hiervan de eerste zin, en smeet hem vervolgens – met zachte hand – door de kamer. Het belandde op een stapeltje andere boeken die ik al door de kamer had gegooid. Ik maakte zoveel kabaal, dat mijn vriend besloot om te kijken of het wel goed met me ging. “Wat ben jij in godsnaam aan het doen?!” Ik keek gefrustreerd naar al mijn boeken die nog ongelezen waren. “Aaaagh, het werkt niet. Ik kan het gewoon niet!” Ik gooide mezelf met heel wat dramatiek op de bank. “Ik denk,” hoorde je gesmoord uit het kussen komen, “dat ik een book hangover heb.”

Lees verder

Stories of strangers: Wat maakt ons gelukkig?

Of we gelukkig zijn? Zou je die vraag stellen aan een willekeurig persoon op straat, dan zou dat resulteren in een nogal moeilijk gezicht, inclusief diepe frons en vragende blik. De vraag is lastig, maar er een goed gefundeerd antwoord op geven lijkt nog veel ingewikkelder te zijn. Want wanneer ben je eigenlijk gelukkig? Ben je dat als je succesvol bent, of als je een paar kilo afvalt? Misschien is gelukkig zijn juist iets vanzelfsprekends? Ik besluit het te vragen aan de mensen op straat in Amsterdam. Waar worden zij vandaag echt gelukkig van?

Lees verder

Story: Ik ben happy, en daar blijft iedereen met zijn poten vanaf

Samen met een vriend liep ik de stad in. “Holy shit, ik heb zo’n zin in deze avond!” Ik glimlachte naar hem. Ook ik had enorm naar dit uitje uitgekeken. Even helemaal niks. Geen werk, geen studie, geen ellenlange verhalen tikken op mijn laptop over kopjes thee, verdomd leuke boeken of mensen die ik niet ken. Voor heel even rust in mijn hoofd, hallelujah! Daar was ik zo enorm aan toe. Ik wilde hem dit net vertellen, toen mijn telefoon ging. Het was mijn werk. ‘God dammit.’

Lees verder

Story: Een kring van gloeiend hete thee

Samen met een vriendin hield ik mijn dagelijkse thee-uurtje. Dat klinkt misschien alsof ik bejaard ben, maar mijn liefde voor thee is gewoon immens groot. Dan zijn theepartijtjes dus geoorloofd. Terwijl ik de onderzetters aan het zoeken was – ik moest écht mijn kamer eens opruimen – was mijn vriendin vrolijk verder aan het praten. “En toen vertelde hij dus dat…” De rest van de zin hoorde ik niet meer, want o mijn god wat gebeurde er nu in godsnaam?!

Lees verder